O co cho­dzi z tymi nakrętkami?

1Codzien­nie mija­cie przy szko­le czer­wo­ny kosz-ser­dusz­ko pełen kolo­ro­wych nakrę­tek. Zasta­na­wia­li­ście się kie­dyś co się z nimi dzie­je, gdy pojem­nik zosta­je opróż­nio­ny? Czwo­ro naszych uczniów pozna­ło nie­daw­no Ant­ka-11 lat­ka z Kębło­wa. To jed­na z tych osób, któ­rym poma­ga­cie przy każ­dym wrzu­ce­niu nawet naj­mniej­szej nakręt­ki od szkol­ne­go mle­ka. Antek przy­je­chał do nas na wóz­ku, samo­dziel­nie poru­szał się po kory­ta­rzu i na pod­jeź­dzie. Spo­tka­li­śmy się w kame­ral­nym gro­nie, wkrót­ce Antek opo­wie­dział nam o swo­ich pasjach i marze­niach, poka­zał stwo­rzo­ne pra­ce pla­stycz­ne, a jego odpo­wie­dzi na nasze pyta­nia bar­dzo nas zasko­czy­ły.
Dzi­siaj kilo­gram nakrę­tek kosz­tu­je w sku­pie 1,20zł, a tur­nus reha­bi­li­ta­cyj­ny dla dzie­ci z róż­ny­mi dys­funk­cja­mi to oko­ło 8500 zł. Szyb­ko zorien­to­wa­li­śmy się, że 1000 kg tego pla­sti­ku zaj­mu­je napraw­dę dużą powierzch­nię. Dzię­ki takiej akcji rodzi­ce mogą pokryć kosz­ty pro­tez, lecze­nia, ope­ra­cji, a rów­no­le­gle dba­my o śro­do­wi­sko dostar­cza­jąc mate­riał do recy­klin­gu. Antek jest uczniem 4 kla­sy szko­ły w Bar­ło­mi­nie. Na pyta­nie o ulu­bio­ny przed­miot wymie­nia w‑f i pla­sty­kę. Tym zwie­rze­niem wywo­łu­je zdzi­wie­nie na naszych twa­rzach. Od razu demon­stru­je kil­ka pod­bić pił­ką i zdję­cia swo­ich prac. Jeste­śmy coraz bar­dziej zdu­mie­ni, Pyta­my o spo­sób poru­sza­nia się na pro­te­zie, o to jak trzy­ma pędzel czy dłu­go­pis. Oka­zu­je się, że dla chłop­ca brak dło­ni nie jest pro­ble­mem w spraw­nym posłu­gi­wa­niu się tech­ni­ka­mi pla­stycz­ny­mi. Ta barie­ra w odbio­rze jego prac była tyl­ko w naszej gło­wie. Antek ma mnó­stwo zain­te­re­so­wań, war­ca­by, mine­craft, fort­ni­te, rysu­je, bie­rze udział w kon­kur­sach pla­stycz­nych, pły­wa, gra w pił­kę, chce być trak­to­wa­ny jak rówie­śni­cy. Cza­sa­mi jed­nak zda­rza­ją się sytu­acje, któ­re go dener­wu­ją. Antek nie lubił jak ktoś go widział i wyty­kał pal­cem i wołał-„patrzcie on nie ma nogi”. Zauwa­żył, że Jeśli są to małe dzie­ci to wie­lo­krot­nie są ganio­ne przez rodzi­ców i odcią­ga­ne bez tłu­ma­cze­nia ze sło­wa­mi -„ nie wol­no tak mówić”. Teraz Antek ma wię­cej dystan­su i takie zacho­wa­nia igno­ru­je. Cho­ciaż pyta­nie wyda­ło nam się nie­zręcz­ne, na koniec zapy­ta­li­śmy o to, czy nasz gość wyobra­ża sobie, że ma zdro­we cia­ło. Chło­pak nas zasko­czył swo­ją akcep­ta­cją i doj­rza­ło­ścią i tym jak cie­szy się moż­li­wo­ścia­mi któ­re daje dzi­siej­sza tech­no­lo­gia. W przy­szło­ści marzy o pozy­cji bram­ka­rza na boisku w amp fut­bo­lu ( pił­ka dla osób po ampu­ta­cjach), ewen­tu­al­nie zosta­nie arty­stą. Już dzi­siaj zapra­sza­my do gale­rii jego prac. Bar­dzo ser­decz­nie dzię­ku­je­my za poświę­co­ny nam czas i podzie­le­nie się swo­ją historią.


Wstecz