Naro­do­we Czy­ta­nie „Dzia­dów” Ada­ma Mickiewicza 

16 wrze­śnia w War­sza­wie odby­ła się kolej­na edy­cja Naro­do­we­go Czy­ta­nia, obję­ta patro­na­tem Pre­zy­den­ta Rze­czy­po­spo­li­tej Pol­skiej. Wyda­rze­nie to sta­ło się inspi­ra­cją do prze­pro­wa­dze­nia w naszej szko­le wyjąt­ko­wych zajęć czy­tel­ni­czych poświę­co­nych dra­ma­to­wi „Dzia­dy” Ada­ma Mic­kie­wi­cza. W zaję­ciach uczest­ni­czy­li ucznio­wie klas ósmych, któ­rzy pra­co­wa­li meto­dą pro­jek­tu. Każ­dy zespół miał za zada­nie przy­go­to­wać notat­kę doty­czą­cą ducha wystę­pu­ją­ce­go w poema­cie oraz stwo­rzyć info­gra­fi­kę przed­sta­wia­ją­cą obrzęd dzia­dów. Ucznio­wie samo­dziel­nie dzie­li­li się zada­nia­mi, selek­cjo­no­wa­li infor­ma­cje i opra­co­wy­wa­li je w atrak­cyj­nej for­mie gra­ficz­nej, roz­wi­ja­jąc przy tym umie­jęt­ność współ­pra­cy, kre­atyw­ne­go myśle­nia i pre­zen­to­wa­nia wie­dzy.
Szcze­gól­ną uwa­gę poświę­co­no posta­ci Upio­ra – tra­gicz­ne­go ducha nazna­czo­ne­go cier­pie­niem zwią­za­nym z nie­szczę­śli­wą miło­ścią. Ana­li­za tej posta­ci sta­ła się punk­tem wyj­ścia do roz­mo­wy o emo­cjach, cier­pie­niu i spo­so­bach radze­nia sobie z trud­ny­mi doświad­cze­nia­mi. Zaję­cia mia­ły rów­nież wymiar psy­cho­lo­gicz­ny i pro­fi­lak­tycz­ny. Ucznio­wie roz­ma­wia­li o zna­cze­niu wspar­cia, roz­mo­wy i szu­ka­nia pomo­cy w sytu­acji kry­zy­su. Pod­kre­ślo­no, że trud­ne emo­cje nie powin­ny być prze­ży­wa­ne w samot­no­ści, a ode­bra­nie sobie życia nie jest roz­wią­za­niem cier­pie­nia. Lite­ra­tu­ra sta­ła się w ten spo­sób prze­strze­nią do roz­wi­ja­nia empa­tii, wraż­li­wo­ści i odpo­wie­dzial­no­ści za dru­gie­go czło­wie­ka. Bar­dzo waż­nym ele­men­tem lek­cji była część słu­cho­wa. Ucznio­wie wysłu­cha­li dwóch frag­men­tów audio­bo­oka, ćwi­cząc uważ­ne słu­cha­nie, selek­cjo­no­wa­nie i inter­pre­to­wa­nie infor­ma­cji oraz wycią­ga­nie wnio­sków. Zada­nie mia­ło rów­nież cha­rak­ter egza­mi­na­cyj­ny, ponie­waż roz­wi­ja­ło kom­pe­ten­cje wyż­sze­go rzę­du, przy­dat­ne pod­czas egza­mi­nu ósmo­kla­si­sty. Zaję­cia wzbo­ga­ci­ła tak­że część kali­gra­ficz­na, wyma­ga­ją­ca od uczniów sku­pie­nia, cier­pli­wo­ści, dokład­no­ści i uważ­no­ści. Jed­no­cze­śnie dawa­ła moż­li­wość twór­czej eks­pre­sji oraz samo­dziel­ne­go, autor­skie­go opra­co­wa­nia tek­stu i ele­men­tów gra­ficz­nych. Lek­cja mia­ła zatem wie­lo­wy­mia­ro­wy charakter–łączyła edu­ka­cję lite­rac­ką, słu­cha­nie ze zro­zu­mie­niem, kom­pe­ten­cje egza­mi­na­cyj­ne, pra­cę pro­jek­to­wą, dzia­ła­nia pla­stycz­ne i kali­gra­ficz­ne oraz edu­ka­cję emo­cjo­nal­ną i spo­łecz­ną. Cel zajęć został zre­ali­zo­wa­ny, a „Dzia­dy” sta­ły się dla uczniów nie tyl­ko tek­stem do ana­li­zy, lecz tak­że inspi­ra­cją do twór­czej pra­cy, reflek­sji i roz­mo­wy o waż­nych doświad­cze­niach człowieka.


Wstecz