Marc Cha­gall w Luzinie

1Ety­ka jako dział filo­zo­fii sąsia­du­je z este­ty­ką czy­li nauką o pięk­nie i sztu­ce. Ucznio­wie klas 6–8, któ­rzy na zaję­ciach ety­ki zazwy­czaj poszu­ku­ją odpo­wie­dzi na pyta­nia o moral­ne postę­po­wa­nie, odwie­dzi­li w zeszłym tygo­dniu wysta­wę “Sym­fo­nia błę­ki­tu”. Zgro­ma­dzo­ne odbit­ki, akwa­for­ty, akwa­tin­ty, drze­wo­ry­ty, kart­ki odkry­ły przed nimi warsz­tat jed­ne­go z naj­wy­bit­niej­szych twór­ców XX wie­ku.
Oni­rycz­ny cha­rak­ter prac, sur­re­alizm, kubizm i żydow­ski folk­lor połą­czo­ne w magicz­ną wizję na skra­ju świa­tów, to wspa­nia­ła pro­wo­ka­cja do zada­wa­nia pytań, a tym wła­śnie jest filo­zo­fia. I tak odbior­cy pró­bo­wa­li odczy­tać “po swo­je­mu” pod­pi­sy pod pra­ca­mi, zna­leźć sym­bo­licz­ne zna­cze­nie roz­tań­czo­nych kugla­rzy, czy posta­ci zamknię­tych w zwie­rzę­cych cia­łach. To wła­śnie prak­ty­ka docie­kań filo­zo­ficz­nych — poprzez kry­tycz­ne myśle­nie — jest jed­ną z naj­bar­dziej pożą­da­nych metod w edu­ka­cji współ­cze­snej. Kształ­tu­je ona w dzie­ciach klu­czo­we kom­pe­ten­cje poznaw­cze i komu­ni­ka­cyj­ne. Zapra­sza­my wszyst­kich docie­kli­wych do zada­wa­nia sobie (nie AI) pytań o sens istnienia.

Wstecz