„Ile­kroć, odło­żyw­szy książ­kę, snuć zaczniesz nić wła­snych myśli, 

tyle­kroć książ­ka cel zamie­rzo­ny osiąga’’ 

Janusz Kor­czak

Dla­cze­go rodzi­ce powin­ni czy­tać małym dzie­ciom? Reflek­sje wycho­waw­cy i nauczy­cie­la zajęć przedszkolnych

1Chcia­ła­bym się podzie­lić reflek­sja­mi na temat roli czy­ta­nia dziec­ku. Są one opar­te o wła­sne obser­wa­cje, wie­dzę peda­go­gicz­ną oraz odczu­cia, wypo­wie­dzi dzie­ci. W dobie dzi­siej­szej cywi­li­za­cji książ­ka czę­sto zastę­po­wa­na jest nowo­cze­sny­mi środ­ka­mi prze­ka­zu z róż­nych powo­dów: wygod­niej, łatwiej­szy dostęp, chęć pozna­nia nowi­nek tech­nicz­nych, czy koniecz­ność wyni­ka­ją­ca z potrzeb osób nie­peł­no­spraw­nych. Na chwi­lę zatrzy­mam się nad zale­ta­mi tra­dy­cyj­ne­go czy­ta­nia. Czy­ta­nie jest istot­ne w wycho­wa­niu i edu­ka­cji. Dziec­ko, któ­re­mu czy­ta się w domu już na począt­ku roz­wo­ju otrzy­mu­je bar­dzo wiele.

Wzmac­nia­my wza­jem­ne wię­zi, daje­my poczu­cie bli­sko­ści, bez­pie­czeń­stwa, stwa­rza­my miłą atmos­fe­rę. Prze­ka­zu­je­my kul­tu­rę żywe­go sło­wa, wzbo­ga­ca­my słow­nic­two dziec­ka, roz­wi­ja­my wyobraź­nię. Słu­cha­jąc, dziec­ko uczy się komu­ni­ka­cji, sku­pia­nia uwa­gi, empa­tii, wyra­ża­nia emo­cji. Uczy się odróż­niać świat fik­cji od rze­czy­wi­ste­go. Odczu­wa, że chce­my coś mu prze­ka­zać, że jest dla nas waż­ne. Przed­szko­le i szko­ła pod­trzy­mu­je, roz­wi­ja, moty­wu­je, ukie­run­ko­wu­je zain­te­re­so­wa­nia czy­tel­ni­cze w róż­ny spo­sób tj.:czytanie na zaję­ciach, udział w kon­kur­sach (recy­ta­tor­skich, czy­tel­ni­czych, pla­stycz­nych), oglą­da­nie teatrzy­ków, zaję­cia biblio­tecz­ne. Naj­młod­sze dzie­ci mają potrze­bę obco­wa­nia z lite­ra­tu­rą boga­tą w ilu­stra­cje. Oglą­da­ją kolo­ro­wy świat w opo­wia­da­niach, wier­szach, baśniach, baj­kach oraz książ­kach nauko­wo-przy­rod­ni­czych. Słu­cha­jąc zabaw­nych tre­ści kształ­tu­je się w dziec­ku poczu­cie humo­ru, opty­mizm, odwa­ga , wyro­zu­mia­łość, dystans do wie­lu sytu­acji. Smut­niej­sze histo­rie wywo­łu­ją współ­czu­cie boha­te­rom, żal, tro­skę. Naj­le­piej, kie­dy wszyst­ko koń­czy się dobrze (…I żyli dłu­go i szczę­śli­wie.), wów­czas dzie­ci oka­zu­ją spon­ta­nicz­ną radość, czę­sto biją bra­wo. Tre­ści nauko­we uka­zu­ją postęp tech­ni­ki, pięk­no przy­ro­dy, ota­cza­ją­ce­go śro­do­wi­ska. Emo­cje na twa­rzach dzie­ci pod­czas słu­cha­nia są nie­oce­nio­nym doświad­cze­niem dla czy­ta­ją­ce­go, czę­sto wzru­sza­ją­cym wido­kiem. Trze­ba też zauwa­żyć, że regu­lar­ne czy­ta­nie dzie­ciom dosko­na­li nasz warsz­tat tech­nicz­ny tj.: odpo­wied­nia into­na­cja, umie­jęt­ność zmia­ny bar­wy i dyna­mi­ki gło­su, tem­po dosto­so­wa­ne do akcji np. gdy naśla­du­je­my dźwię­ki słyn­nej loko­mo­ty­wy, czy głos groź­ne­go wil­ka, prze­stra­szo­nej mysz­ki lub śmiech, groź­by Baby Jagi. Przy­to­czę kil­ka luź­nych wypo­wie­dzi, pytań dzie­ci (5 i 6 lat) z nasze­go przed­szko­la. Czę­sto zaczy­na­ją się od A .
1. „A prze­czy­ta Pani nam coś śmiesz­ne­go?’’
2. „Żeby było weso­łe i nie za krótkie’’(Wiem, że za dłu­gie też nie ).
3. „A poka­że Pani obraz­ki?”
4. „Będą tam się kłó­cić, jak te Warzywa?’’(wiersz J. Brze­chwy „Na stra­ga­nie’’).
5. „A będzie­my to ryso­wać?; Będą kolo­ro­wan­ki?’’
6. „Niech Pani wyszu­ka o zwie­rzę­tach albo coś, żeby się dobrze skoń­czy­ło’’.
7. „To było faj­ne, jesz­cze raz! ‘’.
Na zakoń­cze­nie życzę wszyst­kim nie­za­po­mnia­nych chwil z cie­ka­wy­mi lekturami.


Wstecz